Jak zacząć trenować?

Każdy z nas szuka swojej życiowej pasji, szczególnie osoby aktywne fizycznie. Jedni odnajdują się w sztukach walki tj. boks klasyczny, albo ostatnio popularny tajski boks, MMA czy brazylijskie jiu-jitsu. Są to silne osobowości, które nie boją się bezpośredniej konfrontacji. Inni wolą taniec, który po edycji kilku programów telewizyjnych jest bardzo popularny.
Tutaj mogą wyrazić emocję za pomocą własnego ciała, w zależności od rodzaju muzyki. Capoeira łączy te wszystkie elementy w jedno. Zawiera w sobie elementy muzyki, ale co najważniejsze jest sztuką walki. Od czasów kolonizacji w Brazylii, gdzie wzrastała w niewoli, aż do dnia dzisiejszego ewoluowała i zmieniała swój charakter od pierwotnych ruchów i technik, aż po dynamiczną grę pełną akrobacji, kopnięć i uderzeń. Pomimo, ze towarzyszy jej muzyka i śpiew, może być niebezpieczna. W Brazylii po zniesieniu niewolnictwa była przez to zakazana, gdyż osoby ją praktykujące wykorzystywały capoeirę do okradania bogatszych.
Każda osoba znajdzie coś dla siebie na treningu capoeiry, gdyż jest ona dla małych i dużych, chudych i grubych, białych i kolorowych, dla dziewczyn i chłopców, dla starych i młodych. Jak mówił słynny mistrz capoeiry Mestre Pastinha: „Capoeira e para homen, menino e mulher, so nao aprende quem nao quer” (Capoeira jest dla mężczyzn, kobiet i dzieci; jedynymi, którzy nie powinni się jej uczyć są ci, którzy nie chcą).”

Jak zacząć ćwiczyć?
Wystarczy znaleźć szkołę capoeiry w swoim mieście i udać się na pierwszy trening. Jednak przed wyborem grupy trzeba się zastanowić, bo w dniu dzisiejszym jest wiele szkół, ale nie wszyscy ich instruktorzy mają odpowiednie kwalifikację do prowadzenia zajęć. Ten artykuł jest dla osób stawiających pierwsze kroki w capoeirze, które zazwyczaj wybierając grupę nie sugerują się jej poziomem, lecz przypadkowym plakatem zauważonym na ulicy. Tak jak w Brazylii, gdzie każdy może się nazwać mistrzem w drodze do Europy, po to żeby otworzyć swoją szkołę, tak w Polsce niektóre zajęcia są prowadzone przez osoby, które ćwiczą nie dłużej niż 2 lata. To zbyt krótko, żeby nauczyć się capoery w takim stopniu, by móc ja przekazywać innym. Dla porównania reprezentuję grupę, w której trzeba ćwiczyć co najmniej 7 lat, żeby zdobyć 1-szy stopień instruktora upoważniający do prowadzenia zajęć, a na 2-gi stopień dodatkowo wymagana jest dobra komunikacja i posługiwanie się językiem portugalskim. Trzeba również być minimum jeden raz w Brazylii, aby poznać korzenie capoeiry i odwiedzić historyczne miejsca, i miasta. Dla jednych są to może surowe wymagania, ale dla dobra osób, które przychodzą pierwszy raz na trening to pewność, że osoba prowadzącą zajęcia ma odpowiednie umiejętności i kwalifikacje.
Żeby trenować capoeire nie trzeba być w świetnej formie! Kondycję i naciąg buduje się stopniowo. Nawet najwięksi mistrzowie zaczynali od zera, a swoje kwalifikację podnosili poprzez regularne treningi i dyscyplinę wewnętrzną. Zawsze czemuś nowemu, towarzyszy strach przed nieznanym. Z jednej strony to motywujące, bo ciągle idziemy do przodu, z drugiej może być paraliżujące. Trzeba jednak pamiętać, że jeśli się nie spróbuje samemu, to nigdy nie przekonamy się jak to jest. Zatem oprócz wygodnej odzieży (tj. spodenek lub spodni dresowych i koszulki) potrzeba „wziąć z sobą” motywację. Treningi przez pierwsze kilka miesięcy (w zależności od naszej formy) będą meczące i wyczerpujące, ale już po krótkim czasie będzie widoczna poprawa formy.

Zazwyczaj trening jest podzielony na 3 zasadnicze części: rozgrzewkę, część właściwą treningu i roda (czyt. hoda), czyli krąg w którym gra się capoeirę. Rozgrzewka to bardzo ważny element treningu, który nie powinien być lekceważony. Przygotowuje ona nasze ciało to treningu.Bez dobrej rozgrzewki możemy doznać niepotrzebnych kontuzji. Gdy jesteśmy już dobrze rozgrzani, możemy zacząć uczyć się technik i poruszania w capoeirze. Podstawą jest krok zwany ginga (czyt. żinga). To z ginga wykonujemy wszystkie kopnięcia, uniki oraz akrobację. W capoeirze występują podobne kopnięcia jak w innych sztukach walki , np. high kick, kopniecie obrotowe oraz wypychane. Jest też obrotowe kopnięcie, bardzo szybkie i charakterystyczne tylko dla capoeiry, nazywa się rabo de araia (czyt. habu dzi ahaja). W capoeirze nie ma pełnego kontaktu na treningu. Kopnięcia są zatrzymywane, markowane. Pokazuje to graczowi, ze w tym właśnie momencie to kopniecie mogło dojść celu. Gra capoeira to zadawanie pytań i dawanie odpowiedzi. Jeśli jeden gracz wyprowadzi kopniecie, zadaje tym samym pytanie. Gdy wykonamy unik, odpowiadamy na nie. W capoeirze nie jest lepszym ten, kto zna zadaje więcej pytań, lecz ten który zna więcej odpowiedzi. Wszystkie te techniki są wykorzystywane później w grze na roda.

Treningi capoeiry dobrze wpływają na korektę sylwetki, budowę i wzmocnienie mięsni, zwiększenie naciągu ścięgien, poprawę refleksu, polepszenie koordynacji ruchowej, oraz uczą przewidywania ruchów, co przydaje się później w jogo de capoeira ( grze capoeira). Zajęcia te są korzystne zwłaszcza dla dzieci, gdyż wzmacniają sylwetkę w okresie ich rozwoju , a przy okazji mogą wykorzystać swój nieograniczony zapas energii. Poziom treningu jest dopasowany do każdego – osoby początkujące zaczynają od podstaw, od stopniowego budowania formy i prostych technik, które musza być przyswojone, zanim rozszerzy się ich repertuar. Alunos (uczniowie) z wyższymi stopniami maja nieco inny trening.

Capoeira to nie tylko kondycja i sprawność fizyczna. To podróże, poznawanie nowej kultury, nawiązywanie nowych znajomości, a czasem życiowych partnerów. Na początku jest to zmaganie się z własnym ciałem i jego ograniczeniami, lecz z czasem staję się czymś więcej niż pasją, staję się częścią naszego życia. Osobiście mogę powiedzieć, że capoeira to moje życie.

Zachęcam gorąco do trenowania capoeiry. Każdy odnajdzie w niej coś dla siebie. Jedni muzykę i taniec np.: sambę i maculele, inni widowiskowe techniki i akrobację. Wszyscy natomiast odnajdą w niej dużo radości.